Zwiększam zagrożenie do zeta, może epsilon.
Nie znam poziomów zagrożenia.
Organizacja Kurtyny szybko się rozwija.
I coraz więcej ludzi zapada w śpiączkę.
Podobno wszyscy narzekali na sztywne szyje.
Istnieje szansa, że to skutek programu.
- Konstancja się uśmiecha? - Sprawka Kurtyny.
Zrobiła się podejrzanie miła.
Chcemy, by byli sobą.
Notes Garrisona?
Ona wie, jak to odwrócić.
Zmywacz Światopoglądu.
Może zszokować fotoreceptory w oku.
- Może pobudzi mózg do resetu. - Przekręć gałkę.
Nie przekręcił gałki na czas.
Musimy natychmiast zdjąć Kurtynę.
Zdrowa dawka zmierzchu. Powinna starczyć na kilka godzin.
To dobrze, bo czeka nas długa podróż.
- Tam. - Co? A dokładniej?
W lewo przy dłoni.
- Co? - Drzewo jak ręka?
Drzewo dłoń. Milligan, w lewo!
Przepraszam. Mam uczucia.
- To jest ta kryjówka? - Możliwe.
No proszę.
No proszę, proszę.
Cześć, matko.
Matko? O rany.
- To cudowne. - Cudowne.
Witaj, Numerze.
- Numerze? - To jej imię.
Cieszę się, że cię rozpoznaję.
Mama była dzielna po twoim odejściu.
Bardzo dzielna.
Poznajcie moją rodzinę.
Moja matka, Rowena.
- Moja siostra, Charity. - Witajcie.
I mój brat.
Moja siostra, Charity, i Madame Chops.
Miło was poznać.
I mój brat. Jeden.
Jeden? Dwa?
To po co tu przypełzłaś?
Czego chcecie?
Potrzebujemy waszej...
waszej pomocy.
Upewnij się, że inne auta nas nie zgubią. Będzie niebezpiecznie.
- Zgadzam się. - Zrób tak.
Nie ma potrzeby.
Jako tymczasowy dyrektor...
- Samozwańczy. - Nieoficjalnie.
Jedź dalej, Eriko.
Zgoda.
Współpracowałaś z mózgiem operacji?
Złym przywódcą, tak.
I ściągnęłaś ich do naszego domu?
- Możemy go zobaczyć? - Albo ją.
To mój brat, a zło jest nad wyraz bujne.
Powinnaś być dumna z Numeru Dwa.
To jedna z najwspanialszych osób, jakie znam.
- Jest cudowna. - Owszem.
To ulga, że moja siostra wreszcie nawiązała jakieś przyjaźnie.
- Jeden! - Jestem szczery.
Był dla ciebie miły. Nie skacz mu do gardła.
- Jasne, że bierzesz jego stronę. - Znowu to samo.
- Nazwała cię Jeden. - Tak.
- Jesteś najmłodszy! - To ładnie brzmiało.
Musimy się gdzieś zatrzymać. W bezpiecznym miejscu. Polują na nas.
Jak wygodnie.
- Więc to jest życie rodzinne? - Na to wygląda.
Odbudujmy Zmywacz Światopoglądu.
Kto wie, ile czasu mają Konstancja i pan Benedict, zanim zapadną w śpiączkę.
Potrzebujemy części, narzędzi.
- Mamy narzędzia. - O Boże.
Części też.
Proszę o uwagę.
Postanowiłam, że możecie zostać.
Ale musicie zapracować na kolację.
Mamy duże opóźnienie z rozbudową.
Dom ma już 17 sypialni, matko.
Chcemy wydobyć własną skałę.
To czasochłonne, ale satysfakcjonujące.
Zaczynam rozumieć.
Musimy wyciągnąć Kurtynę z wozu.
Miło widzieć, jak tu biegacie. Tacy zajęci.
Przydałaby nam się pomoc. To dla ciebie.
Nie rób tego dla mnie.
Za kilka godzin możesz zapaść w śpiączkę.
Czuję się wspaniale.
Potrzebuję lepszej soczewki.
Rzeczy, które odbijają, załamują i przekazują są w tej szafce.
Tutaj rzeczy, które się łączą, zakłócają i konturują.
A tam...
gwoździe.
Co będzie, gdy Kurtyna się obudzi?
Pan Benedict twierdzi, że może do niego dotrzeć.
Nic dziwnego, że tak mówi. Jest szczęśliwy.
Ostatnio nie zadziałało.
Nie wiem, jak rozmowa z doktorem Kurtyną ma go powstrzymać.
Musimy go powstrzymać.
To zły człowiek.
- Ale pan Benedict chce... - Uratować go.
Tak.
Może musimy go uratować, jeśli się da.
Może to jedyny sposób, by wygrać.
PRZEDSTAWIAMY, MISTRZOSTWA ŚWIATA TONI GIANNI
NINA THOMPSON MISTRZYNI ŚWIATA DRWALI
Jak się czujesz?
O rany.
Zainspirowany.
I zdradzony.
Co?
Odurzyłeś mnie? Ogłuszyłeś?
Usypiająca strzałka.
Prostak. To poniżej twojej godności.
Czułem, że muszę cię stamtąd wydostać.
Z dala od akolitów i pochlebców.
Nathanielu, robisz...
Pomagam ludziom. Tobie to pomogło.
Nie, to sztuczne.
I tak, to miłe uczucie, ale nikomu nie pomaga.
Jest bardzo szkodliwe.
Ludzie tracą świadomość, wpadają w katatonię.
Nie ma konkretnych dowodów, że mój system...
Widziałem to. Wiem, że ty też. Łudzisz się.
O nikim nie myślisz.
Wciąż chodzi ci tylko o kontrolę.
Przestań. Nie znasz mnie tak dobrze, jak myślisz.
Myślałem, że znam, ale może się myliłem.
Nie mogę ci na to pozwolić.
Nie masz wyboru.
Moi ludzie są już w drodze.
Nigdy nas nie znajdą. Jesteśmy poza zasięgiem.
Jesteśmy 16 km od francuskiej granicy, w Luksemburgu.
Myślisz, że nie odrobiłem lekcji
i nie przewidziałem każdego twojego ruchu?
To ponad 20 kilometrów.
Przyjadą pięć minut później.
- Co to? - Co?
- Co z twoją szyją? - Nic.
Twoi mnie obezwładnili.
- Jak długo to trwa? - Kilka dni. Jakie to ma znaczenie?
- Nie zmieniaj tematu. - To jest temat. Tylko pytam.
Od jak dawna tak jest?
Nicholasie.
Nicholasie?
TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
TRENTONA LEE STEWARTA
Znalazłaś odpowiednią grupę.
Adoptowałaś któreś z tych dzieci?
Nie.
Wydają się miłe.
Sieroty?
Czuję, że sieroty doceniają, co to znaczy mieć kochający dom.
Często zastanawiałam się, jak sobie radzisz w tym chaotycznym koszmarze.
Nie jest taki chaotyczny.
W normalnych czasach. teraz panuje chaos.
Miło by było, gdybyś się odezwała.
Nigdy nie odbierasz telefonu.
To uciążliwe.
Tak czy siak, nie ma czasu na nadrabianie zaległości. Praca czeka.
Ładny młotek.
Zachowałam go dla ciebie.
Dziękuję.
Jest źle wyważony.
Może będzie pasował do twojego dziwnego zamachu.
Dziękuję.
Przy okazji, wysyłałam listy.
Mogłaś odpisać.
Nie miałam adresu własnej córki.
Jest na kopercie.
Niektórzy są szczęśliwi tam, gdzie są.
Ale nie wszyscy.
Nigdy nie chciałaś odejść? Nigdy?
Mam tu za dużo do zrobienia.
I choć w to wierzysz, inny nie znaczy lepszy.
To normalne, że chcesz zobaczyć świat.
Poznać nowych ludzi.
Nowi ludzie. Fatalne priorytety.
Pewnie priorytetem powinno być zbudowanie
więzienia z zapasowymi sypialniami.
Mogę coś powiedzieć?
Masz na myśli sztuczki umysłowe?
Gdybym miała dekadę, mogłabym to rozwiązać.
Ale muszę się przygotować do obrony.
Masz mapę posiadłości?
Oczywiście, mam szczegółową mapę.
W przedpokoju, oprawiona. Możesz ją zdjąć.
Jeden ci pokaże.
Nie ma problemu.
Jeden,
ten styl życia cię ogranicza?
Nie!
Rozmawiałem przez krótkofalówkę.
Świetny sposób na kontakt, będąc tutaj.
Świat w zasięgu ręki.
Stary Vandenpuig powiedział coś zabawnego.
Ktoś pyta o nas w mieście.
Więcej nowych ludzi.
Szarych ludzi.
Znaleźli nas.
Milligan!
Nicholas?
Obudź się. Ocknij się!
To wygląda kiepsko, ale próbujemy…
- Nie ma czasu. Idą Szarzy. - Dobrze. Możemy się bronić.
Mam wiele pomysłów, ale każdy się przyda.
- Jasne. - Dobrze.
Po co ten konflikt?
Dobra. Wszyscy poza Konstancją.
Przydałyby się jej moce.
- Zaraz nas zaatakują. - Kate.
Nie mam na to wpływu.
To się po prostu dzieje i nie przeszkadza mi to.
Gąbek, Reynie, Kate, Dipika. Mamy dużo pracy.
Konstancjo, dla własnego bezpieczeństwa wracaj do domu.
Wolę się przejść.
Mamy w środku piękne 2000-częściowe puzzle.
Intrygujące.
Proszę.
Proszę, nie wiem, co robić.
Musisz wrócić.
Miałeś rację. Tu chodzi o kontrolę, zawsze tak było.
I tak, wiedziałem, że to było złe.
Ale sądziłem, że jeśli cię przekonam cię,
uznasz, że jestem dobry.
Musisz wrócić. Musisz to naprawić. Napraw nas.
Musisz wszystko naprawić.
Kocham cię, Nicholasie.
Szkoda, że nie dotarliśmy tu wcześniej.
Udawałeś, prawda?
Prawie mi się udało.
Co to?
Jadą tu trzy samochody.
Oby byli gotowi.
Dzika gwiazda!
Jeden przejechał.
Dlaczego?
Musiałeś uwierzyć, że mnie straciłeś.
Jak?
Dzieci zbudowały urządzenie do cofania szczęścia.
Zanim się zepsuło, zadziałało na mnie.
To fakt, który postanowiłem ukryć.
Przebiegły plan. Muszę go uszanować.
Ale to niczego nie zmienia.
- Nie wierzę ci. - Nie wierzysz?
Nie przyznasz tego, ale to, co przed chwilą czułeś, było prawdziwe.
Prawdziwsze niż cokolwiek, co mogłeś stworzyć.
Czy to szczęście, smutek, czy cokolwiek pomiędzy,
to były prawdziwe emocje.
To niezbędne.
Właśnie to w końcu czuję, gdy stoję przed tobą.
Przebłysk emocji, dobrych czy złych,
jest dla mnie cenniejszy niż złoto.
I przepraszam.
Za co?
Za strzałkę. Wiem, że to bolało.
Są tutaj.
To moja córka!
- Choć nie jest idealna. - To nieistotne.
Ja też nie jestem!
To ulica dwukierunkowa.
Doskonale powiedziane, mój piękny synu.
Cofnijcie się.
To mój dom.
Stójcie.
Opuśćcie broń.
Wycofajcie się.
- Co? - Nie rozumiem.
Jesteśmy tu, by pana ocalić.
Nie możecie. Już zostałem ocalony.
Przez brata.
- Proszę pana? - Tak, pomógł mi dostrzec,
że może źle do tego podszedłem.
Nie sądziłem, że kiedyś to powiem,
ale jak słychać, jednak to mówię.
Teraz poszukajcie własnej drogi.
To nie ma sensu.
To musi być jakiś kod.
- Mruga szyfrem? - Chyba to widzę.
Zwalniam was ze służby.
- Mówisz, by ci nie wierzyć? - Nie.
Nie. Stój!
Jackson.
Drzwi są otwarte.
Odkryj, kim jesteś.
Znajdź własne szczęście.
Wszyscy na nie zasługujemy.
Ja...
Ja…
- Twoja filozofia przetrwa! - Nawet bez ciebie!
Nie chcę tego.
Ja...
Nie radzę sobie ze słowami.
Sprawdzę, co z Konstancją.
Co mogę zrobić?
Jesteś złotą rączką?
Nie rozumiem pytania.
Weź młotek.
Gotowe.
Panie Benedict! Numerze Dwa!
Tak ją znalazłam.
To moja wina.
Naprawię to.
Nie.
Zrobimy to razem.
Proszę. Musi być jakieś rozwiązanie.
Co z błyskiem światła?
Mój lekarz próbował czegoś podobnego.
Działa tylko, zanim stanie się to.
Ale gdyby umieścić elektrodę
w prawym płacie czołowym.
Straciłaby władzę po lewej stronie.
Bywają gorsze rzeczy.
Wiem.
Ale to był proces mechaniczny.
Musi być podobny sposób.
- A jeśli ma? - To pomocne.
Ale jeżeli leczenie jest emocjonalne?
Wątpię.
Twój proces wyzwala sztuczne szczęście, tak?
Co z prawdziwym szczęściem?
- Z prawdziwą radością? - Nic.
Właśnie. Jest pogrzebana, wypompowana.
Do tego stopnia, że smaży szlak
i uniemożliwia odczuwanie emocji.
Spróbujmy odbudować to połączenie.
Drogę do szczęścia.
Jak?
Więc...
co robimy?
Staramy się przywrócić Konstancji zdolność do odczuwania szczęścia.
Lub czegokolwiek.
Jesteście dla niej najważniejsi,
więc wasza trójka najlepiej jej pomoże.
Wracając do pytania. Co robimy?
Bądźcie sobą. Porozmawiajcie z nią.
To wy ją uszczęśliwiacie.
- My? - Tak.
Konstancjo? Zakładam, że nas słyszysz?
Nie zawsze jesteś najmilszą osobą…
- Kate? - Co robisz?
Dochodzę do sedna.
Mimo że nieustannie marudzisz,
wszyscy lubimy spędzać z tobą czas.
Następny.
Pamiętasz, jak zepsułaś Szeptacza swoim umysłem?
To było fajne, nie? Stare dobre czasy.
Więc...
stwórzmy więcej wspomnień.
Przyjaźń? Śmiech? Zabawa?
Wymieniasz miłe słowa.
Konstancjo, chcemy, żebyś wróciła. Proszę. Kochamy cię.
Nie uszczęśliwiamy jej.
Irytujemy ją.
Może o to chodzi.
Co Konstancja lubi robić najbardziej?
- Obrażać nas? - Właśnie.
To ją uszczęśliwia.
Tak okazuje miłość.
Niekonwencjonalne, ale prawdziwe.
Niech ona nas obraża.
- Nie może mówić. - Nie teraz.
A jak nie będzie mogła wytrzymać?
Jak długo będzie się opierała,
gdy powiem, że lubię się przytulać?
To wbrew jej naturze.
Konstancjo.
Uwielbiam się przytulać. Kocham to.
Widziałaś liberię w niemieckich pociągach maglev?
Niebieskie pasy. Przerażające.
Wiesz, co jest najlepsze w moim wiadrze?
Nie wiąże się z żadną potrzebą emocjonalną.
To logiczny sposób na przygotowanie się.
- Dalej. - Kate,
kto jest twoim ulubionym poetą?
Muszę wybrać tylko jednego?
Wszyscy są świetni.
Las jest piękny, ciemny i głęboki
Lecz obietnicy dotrzymać muszę Zanim zasnę, daleko wyruszę
Sukces smak ma słodki Dla tych, którym nie był dany
By docenić nektar trzeba być spragnionym
Nie wchodź łagodnie do tej dobrej nocy
Walcz, walcz, gdy światło traci swą moc
Gdy nadchodzi kwiecień ze swoją słodyczą
W drogę wyrusza marzec ze swoją suszą.
Wiesz, co kocham najbardziej na świecie?
Bardziej niż przytulanie?
Uwielbiam duże, jaskrawe, ekstrawaganckie
kamizelki swetrowe.
Wolę zapaść w śpiączkę niż tego słuchać.
Wróciła.
Konstancjo!
- Boże. - Nie.
Bez przytulania.
Nie.
Dziękujemy za pomoc.
Dzięki, że się pożegnałaś, zanim znów nas porzuciłaś.
To porzucenie, jeśli się żegnasz?
Co wy na to?
Odwiedźcie mnie w Stonetown.
Chcę wam pokazać mój drugi dom.
- Może zostaw Madame Chops tutaj. - Nie.
Może rękaw ochronny?
Zobaczymy.
Cześć.
Cóż.
Powrót do ośrodka?
Tak.
Dzięki temu i sprawie z Konstancją
mamy sposób na rozwikłanie tego.
Muszę brać się do pracy.
Dobrze cię odzyskać.
Tak.
Chyba straciłem do tego dystans.
Zdarza się najlepszym.
Ale ta organizacja potrzebuje czegoś więcej niż jednej perspektywy.
Więc jeśli macie ochotę,
chcę, żebyście przejęły kierowanie nią.
Z przyjemnością.
- Za jakieś pięć tygodni. - Co?
Pięć.
To coś, na co nie jestem zaproszony, czy…
- Nie. - Nie?
Kate.
Ucieszysz się, że nie spytam,
czy potrzebujesz kurtki.
Doceniam to,
ale czasem nie miałabym nic przeciwko.
Chodźmy do Madge.
Dobrze. Byłem trochę natarczywy.
Nic nie jest łatwe.
Cieszę się, że znalazłeś swoje miejsce w Boatwright.
Mam dwa miejsca.
Chodź. O tak.
POŚCIEL FRESCO
JAKIEŚ 5 TYGODNI PÓŹNIEJ
PUCHAR ŚWIATA DRWALI W ANTWERPII
- Tak! - Tak!
KAZEMBE I DWA WYGRAŁY PUCHAR ŚWIATA DRWALI
REYNIE MULDOON MULBERRY TERRACE 32, STONETOWN
Cześć, Reynie. Jak leci?
Semestr świetnie się zaczął.
Nie mogę się doczekać twojej wizyty. Wszyscy chcą cię poznać.
Cześć, Reynie. Tu Kate.
Piszę, by ci powiedzieć,
że wracamy do domu i do pracy.
Chyba dobrze nam idzie.
REYNIE MULDOON MULBERRY TERRACE 32, STONETOWN
Prosiłeś o list. Spełniam twoje życzenie.
Nie ma za co. Konstancja.
NA KOLEJNY SWETER
Starzy ludzie układają puzzle, żeby odświeżyć umysł?
Dzień dobry.
Niektórzy na pewno tak.
Nauka mówi jasno o korzyściach.
Więc może...
dowiesz się, skąd pochodzę?
Chętnie spróbuję.
Przy okazji, mam tylko 51 lat.
Wiem. To obrzydliwe.
Wyglądam na 46 lat.
- Masz dużo bagażu. - Tak.
Będę w Stowarzyszeniu.
- Tak? - Wierz mi, to konieczne.
Okazuje się, że mamy siostrę.
I nie jest tak miła jak ja.
Napisy: Anna Jasiewicz